Na przestrzeni wieków Wielospecjalistyczny Szpital Miejski im. Józefa Strusia w Poznaniu ewoluował od skromnych początków do nowoczesnej i dobrze wyposażonej placówki medycznej, informuje strona ipoznan.net. Jego bogata historia jest przykładem odporności, zaangażowania i dążenia do doskonałości w dziedzinie opieki zdrowotnej.
Skromne początki w XIX wieku
Początki Wielospecjalistycznego Szpitala Miejskiego im. Józefa Strusia sięgają XIX wieku, kiedy to początkowo działał on w dość prymitywnych pomieszczeniach w dzielnicach Śródki i Chwaliszewo. Później szpital przeniósł się na plac Nowy Targ, który obecnie znany jest jako plac Kolegiacki. Pierwsze lata działalności charakteryzowały się jednak fatalnymi warunkami bytowymi i sanitarnymi. Szpital cierpiał na brak miejsca i nie posiadał niezbędnego zaplecza medycznego i użytkowego.
Rozbudowa i modernizacja
W 1854 roku szpital znalazł nową siedzibę w podwórkowym skrzydle klasztoru Teresek przy ulicy Szkolnej, a w 1878 roku rozpoczął się projekt rozbudowy. W 1881 roku został ukończony długi budynek z korytarzami, salami dla pacjentów i pomieszczeniami dla personelu medycznego. Był on zaprojektowany na 195 łóżek dla pacjentów i posiadał najnowocześniejszy sprzęt medyczny. Jednak pojemność ta wkrótce stała się niewystarczająca, co doprowadziło do dalszej rozbudowy w latach 1898-1902.
Szpital przejął również willę Cegielskich, którą przekształcono w oddział dziecięcy, a ogród przekształcono w park szpitalny. Ponadto w 1880 roku pruskie władze królewskie wyraziły zgodę na utworzenie na terenie szpitala apteki domowej.
Współpraca z Uniwersytetem Poznańskim
Po I wojnie światowej Wielospecjalistyczny Szpital Miejski im. Józefa Strusia rozpoczął znaczącą współpracę z Uniwersytetem Poznańskim, przyczyniając się do powstania Wydziału Lekarskiego. Szpital odegrał decydującą rolę w tym przedsięwzięciu, mieszcząc trzy kliniki uniwersyteckie: chorób wewnętrznych, dermatologii i wenerologii, chirurgii, a później jeszcze psychiatrii.
Aby sprostać tym obowiązkom akademickim, szpital ponownie rozbudował swoje pomieszczenia. Powstały sale wykładowe, laboratoria i budynki gospodarcze do hodowli zwierząt do celów doświadczalnych. Sale operacyjne zostały zmodernizowane, aby spełniać nowoczesne standardy chirurgiczne. Współpraca ta pomogła zintegrować praktyczne i naukowe zadania z działalnością szpitala.
Trudności podczas II wojny światowej
We wczesnych dniach II wojny światowej szpital kontynuował leczenie pacjentów pomimo ograniczonych zasobów i personelu. Wielu lekarzy zostało powołanych do służby wojskowej, ale pozostali oddani swojej misji. Nawet podczas nalotów i złej pogody personel szpitala pracował niestrudzenie, aby pomóc rannym. Polscy lekarze i siostry zakonne zostali aresztowani i deportowani przez Niemców, ale szpital kontynuował współpracę z niemieckimi lekarzami i pielęgniarkami.
Wraz z postępem wojny szpital stanął przed nowymi wyzwaniami, ale pomimo tych trudności kontynuował rozbudowę swoich obiektów.
Powojenna odbudowa i rozwój
Po wojnie szpital miejski został zniszczony w 65% w wyniku działań wojennych, a budynki i mienie zostały splądrowane. Po wyzwoleniu szpital zaczął się jednak odbudowywać. Zostały otwarte oddziały chirurgiczny, terapeutyczny i chorób zakaźnych, co nadało placówce nowe życie.
W ciągu kolejnych dziesięcioleci szpital nadal się rozwijał, dodając nowe oddziały, modernizując swoje obiekty i rozszerzając swoje możliwości. Powstał oddział dziecięcy, oddział urologiczny i liczne przychodnie, aby lepiej zaspokajać potrzeby medyczne społeczności.
Dziś Wielospecjalistyczny Szpital Miejski im. Józefa Strusia nadal jest dowodem zaangażowania i wytrwałości jego pracowników na przestrzeni długiej historii.