Ortopedyczno-Rehabilitacyjny Szpital Kliniczny w Poznaniu jest ucieleśnieniem ducha rehabilitacji i opieki zdrowotnej, informuje strona ipoznan.net. Historia jego skromnych początków jako neogotyckiego budynku zbudowanego przez Zgromadzenie Sacré Coeur do jego obecnej roli jako centrum doskonałości w ortopedii i rehabilitacji.
Neogotyckie arcydzieło: powstanie kliniki ortopedycznej
Historia Ortopedyczno-Rehabilitacyjnego Szpitala Klinicznego rozpoczyna się wraz z powstaniem budynku prowadzonego pierwotnie przez Siostry Najświętszego Serca Jezusowego (Dames au Sacré-Coeur de Dieu) przy ulicy Górna Wilda w Poznaniu. Ukończony w 1871 roku okazały budynek był niczym innym jak neogotyckim cudem, fascynującym każdego, kto go widział. Ceglany budynek został zaprojektowany tak, aby podkreślić jego religijny charakter, z ozdobnymi witrażami i majestatyczną kaplicą z wysoką wieżą. Przylegający do niego park z kasztanowcami i platanami dodawał mu malowniczego piękna.
Transformacja na przestrzeni czasu: od organizacji charytatywnej do centrum medycznego
W 1876 roku do budynku wprowadziła się instytucja charytatywna Garczyńskich. Początkowo była przeznaczona dla osób samotnych i starszych powyżej 40 roku życia. Na początku XX wieku instytucja służyła głównie ludności niemieckiej. Na horyzoncie pojawiły się jednak wiatry zmian i wraz z zakończeniem I wojny światowej instytucja zakończyła swoją działalność.
W 1920 roku budynek został hojnie podarowany Uniwersytetowi Poznańskiemu, stając się narzędziem dydaktycznym dla Wydziału Lekarskiego. Rok 1935 przyniósł ponowne otwarcie kliniki ortopedycznej pod kierownictwem profesora Franciszka Raszei oraz plany rozbudowy Collegium Marcinkowskiego. Transformacja budynku rozpoczęła się od rozbiórki neogotyckich wież i modernizacji wnętrz.
Problemy i odporność: okupacja
Podczas II wojny światowej szpital stanął w obliczu wyzwań, ponieważ znalazł się pod okupacją niemiecką. Pozostał jednak miejscem nadziei i odporności. W środku konfliktu grupa lekarzy operowała ludzi w piwnicy przy świecach podczas walk o Poznań.
Później szpital zajęły wojska radzieckie, a jego odbudowa rozpoczęła się po ich wycofaniu. W 1946 roku, pod kierownictwem profesora Degi, szpital został zabezpieczony i zrekonstruowany. Przemianowana na Szpital Uniwersytecki im. Karola Marcinkowskiego, klinika ortopedyczna znalazła swoją nową siedzibę, początkowo z zaledwie 70 łóżkami. Podczas przebudowy w 1952 roku zostało dodane trzecie piętro z salą operacyjną, a drewniane stropy i dwuspadowy dach zostały odnowione.
Pawilon rehabilitacyjny i modernizacja
W 1965 roku teren szpitala został powiększony o Dom Szwedzki, pawilon rehabilitacyjny znajdujący się w parku szpitalnym. Luksusowo wyposażony pawilon przeznaczony był dla pacjentów ze schorzeniami kończyn górnych, w tym osób po amputacjach. Znacząca rozbudowa miała miejsce w 1968 roku, kiedy to wybudowano klinikę rehabilitacyjną, salę wykładową i oddzielne pawilony dla różnych pomieszczeń, w tym pralni i warsztatu ortopedycznego.
W latach 1950-tych Akademia Medyczna odłączyła się od Uniwersytetu Poznańskiego, co doprowadziło do powstania Państwowego Szpitala Klinicznego w Poznaniu, w skład którego weszło Collegium Marcinkowskiego. Kilka lat później powstał Instytut Ortopedii i Rehabilitacji, realizujący zadania od badań naukowych po praktyczne kształcenie studentów.
Trwały wpływ szpitala
Nazwa szpitala przechodziła transformacje na przestrzeni dziejów, odzwierciedlając zmieniające się czasy i życie polityczne. W 1996 roku, w setną rocznicę urodzin profesora Wiktora Degi, szpital został oficjalnie nazwany jego imieniem ku czci kluczowej postaci w jego historii.
Dziś Ortopedyczno-Rehabilitacyjny Szpital Kliniczny jest jednym z najważniejszych ośrodków medycznych w Poznaniu.