Korzenie klasztoru w Poznaniu sięgają czasów jego założenia w 1455 roku, podaje strona ipoznan.net. Maciej Czarny, hojny mieszczanin, założył to duchowe schronienie przy wsparciu biskupa Andrzeja z Bnina. Pierwsi zakonnicy przybyli do Poznania w Boże Narodzenie 1456 roku, a w latach 1470-1473, pod patronatem biskupa Andrzeja, wybudowano późnogotycki kościół pod wezwaniem Świętego Krzyża, Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny oraz świętych Andrzeja, Franciszka i Bernardyna.
Rozkwit przez zawirowania
W 1487 roku klasztor poznański został objęty kuratelą, co wzmocniło jego wpływ na sąsiednie sanktuaria. Na przestrzeni wieków gościł 12 stolic prowincji, szczycił się bogatą tradycją akademicką, a wydział teologiczny został podniesiony do rangi generalnego w 1668 roku. Poznański klasztor zasłynął dzięki działalności tak wybitnych postaci jak bł. Jan z Dukli czy rektor Jan Szklarek. Różne bractwa, w tym św. Anny i Świętej Trójcy, wzbogaciły życie duchowe kościoła.
Jednak podczas inwazji szwedzkiej doszło do katastrofy, która zmusiła mnichów do opuszczenia klasztoru i doprowadziła do jego spalenia. Kosztowności z zakrystii zostały rozgrabione, a rękopisy wywiezione do Sztokholmu i Uppsali. W okresie powojennym, pomimo oporu protestanckiej rady miejskiej, mnisi odbudowali klasztor z pomocą dobroczyńców. Odbudowę zakończono w 1668 roku, kiedy to biskup Maciej Marian z Kurska konsekrował klasztor, chrzcząc go ku czci Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.
Odrodzenie i rozkwit artystyczny w okresie baroku
Epoka baroku otworzyła nowy rozdział dla poznańskiego klasztoru. Włoscy architekci Krzysztof Bonadura i Jerzy Catenacci zmienili estetykę kościoła. Decydujące znaczenie miały 30-letnie rządy o. Jana Kapistrana Szysieckiego od 1712 r., podczas których przeprowadzono zakrojone na szeroką skalę prace renowacyjne: nową fasadę ozdobioną kamiennymi rzeźbami oraz instalację wspaniałego organu w 1750 roku. Klasztor stał się centrum kulturalnym, w którym pracowali artyści tacy jak Hilarion z Poznania i rzeźbiarze tacy jak Jacek Uzdowski.
Pruskie stłumienie i odrodzenie
W 1835 roku klasztor przeżył swój najciemniejszy rozdział w historii, ulegając pruskiemu stłumieniu. Ostatni zakonnik, ojciec Julian Fujarski, zmarł w 1841 roku. Kościół i klasztor zostały przekształcone w Gimnazjum św. Marii Magdaleny. Druga wojna światowa spowodowała jeszcze większe zniszczenia, zamieniając kościół w pracownię malarską, niszcząc wystrój wnętrza i powodując uszkodzenia konstrukcji.
W 1947 roku franciszkanie z Prowincji Wniebowzięcia zwrócili ruiny, a w 1948 roku rozpoczęli odbudowę. Kościół został konsekrowany w 1951 roku, a do 1972 roku odrestaurowano cały kompleks. Klasztor, który jest obecnie centralną biblioteką starodruków i rękopisów, posiada bogatą kolekcję ponad 10 000 pozycji, w tym 172 inkunabuły.
Współczesne odrodzenie
Lata 1980. przyniosły odrodzenie poznańskiego klasztoru. Symbolem odbudowy było zakończenie w 1983 roku budowy hełmów wież i dachu kościoła. Kolejne lata przyniosły gruntowne prace renowacyjne, w tym odnowienie sklepień, sztukaterii, rekonstrukcję ołtarza i ogólne zagospodarowanie terenu. Działalność klasztoru nie ograniczała się do posługi duchowej; mieściła się w nim redakcja czasopisma naukowego „Franciscan Studies” i działał szpital onkologiczny.
Dziś poznański klasztor jest nie tylko historycznym reliktem, ale także żywym świadectwem odporności wiary i odnowy. Droga od popiołów wojny do jasnej teraźniejszości odzwierciedla siłę tkwiącą w fundamencie tego historycznego duchowego schronienia.