Poznań to miasto o bogatej historii i tętniące życiem kulturalnym. Jednym z zabytków miasta, który przetrwał próbę czasu, jest kultowa apteka „Pod Białym Orłem”. Ta szanowana instytucja przetrwała wieki zmian, dostosowywała się i rozkwitała, zachowując jednocześnie swoje bogate dziedzictwo, informuje strona ipoznan.net.
Wczesne lata: Wincenty i Grodzicki
Historia apteki „Pod Białym Orłem” zaczyna się na długo przed 1493 rokiem, kiedy to aptekarz Wincenty pozostawił swój ślad w mieście. Jego apteka mieściła się na Rynku 41 w Poznaniu, gdzie sprzedawał leki i doradzał mieszkańcom miasta. Wincenty był nie tylko aptekarzem, ale także zasiadał w radzie miasta jako ławnik i radny. Jego dziedzictwo trwało do 1530 roku, kiedy to sprzedał swój dom i aptekę kanonikowi Andrzejowi Grodzickiemu. Oznaczało to przeniesienie prawa własności na rodzinę Grodzickich, które trwało do XVI wieku.
XVII wiek: Czechowscy i Gąsowscy
W XVII wieku właścicielami apteki została rodzina Czechowskich. Później pałeczkę po nich przejęła rodzina Gąsowskich. Stanisław Gąsowski przekazał ją później swojemu krewnemu Hieronimowi Gąsowskiemu w 1665 roku. Po tym Stanisław poświęcił się pracy jako pisarz i sekretarz królewski, biorąc szczery udział w sprawach miasta.
XVIII wiek: Bemowie, Winklerowie i Wosidłowie
W XVIII wieku nastąpiła zmiana właścicieli, począwszy od rodziny Bemów, a następnie Stanisława Baltazara Winklera, członka Rady Miejskiej. W 1780 roku Winkler sprzedał budynek wraz z apteką Andrzejowi Wosidle, który przybył do Poznania w 1762 roku. Komisja Porządkowa zidentyfikowała go jako niestałego aptekarza, który mieszkał w domu wynajmowanym przez Winklera. W ten sposób rozpoczęła się 88-letnia własność Wosidłów, spolonizowanych Serbołużyczan, którzy odegrali istotną rolę w historii apteki „Pod Białym Orłem”.
XIX wiek: rozkwit Fryderyka Beniamina Wosidło
Początek XIX wieku przyniósł zmianę właściciela na Fryderyka Beniamina Wosidło, który w 1823 roku objął stanowisko radcy municypalnego. Jego wzorowe zarządzanie apteką i niezachwiane zaangażowanie na rzecz społeczności sprawiły, że apteka stała się popularna w Poznaniu. Był nie tylko aptekarzem, ale także odpowiedzialnym liderem społecznym.
Zmiana właścicieli i modernizacja: Edward Ferdynand Wagner i wkład Wosidło
Po śmierci Fryderyka w 1831 roku, zarządzającym apteką został Edward Ferdynand Wagner, który ożenił się z córką Fryderyka. Później Edward odkupił aptekę od swojej teściowej. W tym czasie apteka „Pod Białym Orłem” zyskała doskonałą reputację, posiadając zespół farmaceutów, praktykantów, a nawet hodowlę pijawek w ogrodzie. Było to świadectwem jej zaangażowania w nauki medyczne i opiekę społeczną.
Początek XX wieku: nowa własność i dziedzictwo
XX wiek przyniósł zmianę w zakresie własności, kiedy Józef Antoni Jagielski został właścicielem w 1850 roku. Jego syn Bolesław później odziedziczył aptekę w 1883 roku. Bolesław zainwestował w modernizację i wyposażenie apteki w najnowocześniejsze narzędzia handlowe, zapewniając jej pozycję wiodącej placówki w Poznaniu.
Zamknięcie w czasie II wojny światowej i po jej zakończeniu: era Skarżyńskich
Burzliwe wydarzenia II wojny światowej położyły się cieniem na aptece “Pod Białym Orłem”. Kazimierz Skarżyński, ostatni przedwojenny właściciel, prowadził aptekę do grudnia 1939 roku, kiedy to została zamknięta przez władze niemieckie.
To niesamowite, jak wiele historii kryje się za drzwiami jednej apteki. Przeszłość „Pod Białym Orłem” to nie tylko historia apteki, ale także historia miasta i jego mieszkańców. Choć zamknęła ona swoje drzwi w burzliwych czasach, jej dziedzictwo żyje w sercach tych, którzy pamiętają jej wybitne osiągnięcia i duch farmaceutów, którzy poświęcili swoje życie tej historycznej placówce.