Polski tenisista Wojciech Fibak jest uznawany za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli tej dyscypliny sportu w kraju. Był zwycięzcą turniejów Wielkiego Szlema w grze podwójnej, a w grze pojedynczej wielokrotnie docierał do ćwierćfinałów. Fibak zwyciężył również w deblu na Australian Open, a po zakończeniu profesjonalnej kariery pracował jako trener. Ponadto, znany sportowiec pasjonuje się kolekcjonowaniem dzieł sztuki i pisze książki. Dowiedz się więcej o nim na ipoznan.net.
Wybitny tenisista Wojciech Fibak i jego osiągnięcia
Wojciech Fibak urodził się 30 sierpnia 1952 roku w Poznaniu. Jego ojciec był chirurgiem i profesorem miejscowej Akademii Wychowania Fizycznego. To właśnie dzięki niemu syn zaczął aktywnie uprawiać tenis.
Początkowo Wojciech grał w AZS Poznań i w 1970 roku wygrał mistrzostwa Polski juniorów. Wówczas zwrócił na niego uwagę prezes Polskiego Związku Tenisowego Zbigniew Bełdowski i zaprosił zdolnego młodzieńca do udziału w międzynarodowych zawodach. W 1973 roku Fibak został zwycięzcą turnieju „Trofeo Bonfiglio” w Mediolanie.
W tamtym czasie był studentem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Jednakże, ze względu na swoje sukcesy sportowe i możliwość rozwoju kariery w tej dziedzinie, postanowił porzucić studia.
W 1974 roku Fibak dotarł do finału w serii turniejów Grand Prix w Hiszpanii. W następnym roku doszedł do ćwierćfinału Międzynarodowych Mistrzostw Niemiec w Hamburgu, a także wygrał sześć turniejów w grze podwójnej. Dzięki temu zdobył szóstą pozycję w rankingu deblistów Grand Prix i 30. w rankingu singlowym.
W tym okresie był już dobrze znany fanom, choć tenis nie był w Polsce popularny. Sposób gry Fibaka był dość różnorodny i porywający. Posiadał szeroki wachlarz uderzeń i świetną pracę nóg. Dzięki temu stylowi zaczęto zapraszać go na mecze towarzyskie i otwarte imprezy sportowe.
W okresie od 1976 do 1982 roku Fibak zdobył 15 tytułów w grze pojedynczej i 52 tytuły w grze podwójnej. Najbardziej owocnym rokiem w jego karierze sportowej jest rok 1980. Wtedy to tenisista doszedł do ćwierćfinałów French Open, US Open i Wimbledonu. W grze pojedynczej stale plasował się w pierwszej dwudziestce najlepszych graczy, a szczyt swoich osiągnięć w światowym rankingu singlowym osiągnął 25 lipca 1977 roku, zajmując dziesiątą pozycję. Jego najwyższym rankingiem w grze podwójnej było 2. miejsce na świecie w 1979 roku.
Najjaśniejszym momentem kariery dla poznaniaka było zwycięstwo na Australian Open w deblu mężczyzn. Miało to miejsce w 1978 roku, wspólnie z Kimem Warwickiem.
Mimo ogromnego sukcesu zawodowego, w 1983 roku Wojciechowi Fibakowi zakazano wstępu do poznańskiego klubu tenisowego. Stało się to z powodu jego opozycyjnych poglądów wobec działalności komunistycznego rządu Polski. Sportowca praktycznie przestała angażować w zawody Polski Związek Tenisowy oraz reprezentacja narodowa w Pucharze Davisa. Na szczęście sytuacja polityczna wkrótce się poprawiła i Fibak mógł kontynuować karierę.
Wobec pogarszających się wyników w grze pojedynczej, w 1988 roku Wojciech Fibak postanowił zakończyć swoją profesjonalną karierę sportową. Ostatni raz wziął udział w turnieju w Rotterdamie, ale nie odniósł zwycięstwa.
Działalność po zakończeniu kariery sportowej
W 1990 roku znany tenisista objął stanowisko kapitana drużyny Pucharu Davisa i zdołał wprowadzić ją do pierwszej grupy. Następnie drużyna przegrała z Węgrami, a po dwóch latach Fibak podał się do dymisji.
Od 1989 roku był honorowym konsulem Rzeczypospolitej Polskiej w Monako. W latach 90. sportowiec przewodniczył również Polskiemu Związkowi Tenisowemu. Piastując to stanowisko, Wojciech Fibak bardzo wiele zrobił dla popularyzacji tenisa w Polsce. Rzecz w tym, że do końca XX wieku ten sport nie miał wielu fanów i nie przyciągał dużej liczby kibiców. Znany poznaniak często komentował wydarzenia ze świata tenisa, pisał artykuły do magazynów sportowych, a nawet został autorem książek:
- w 1978 roku ukazała się jego książka „Zagrajmy w tenisa”, stworzona we współpracy z dziennikarzem Stanisławem Garczarczykiem,
- w 2004 roku została opublikowana książka Wojciecha Fibaka i Ewy Wąsikowskiej-Tomczyńskiej „Moja prawdziwa historia”.
Popularność tenisisty przyczyniła się więc do rozwoju tej dyscypliny sportu w Polsce i zachęcenia młodzieży do gry.
Życie osobiste znanego tenisisty
Po przejściu na emeryturę Wojciech Fibak osiedlił się w Monte Carlo. Kontynuował rozwój własnego biznesu, zakładając i kierując grupą inwestycyjną „Fibak”. Ponadto, były tenisista był generalnym przedstawicielem grupy „Volvo” w Polsce i brał udział w wydawaniu polskich czasopism, takich jak „Sport”, „Dziennik Śląski”, „Gazeta Poznańska” i „Express Wieczorny”.
Fibak jest znany z prawdziwej pasji do kolekcjonowania dzieł sztuki. Szczególną uwagę poświęca polskiemu malarstwu początku XX wieku. W Warszawie mężczyzna zorganizował galerię polskich obrazów na podstawie własnej kolekcji.
Znany tenisista był dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa ma dwie córki. W 2000 roku Fibak ożenił się po raz drugi. Parze urodziła się córka, ale w 2014 roku ich związek się zakończył.