Współczesne szpitale położnicze są wyposażone we wszystko, co niezbędne do zapewnienia przyszłym mamom komfortowego pobytu. W ich wnętrzach znajdują się jasne, przestronne sale. Lekarze i pielęgniarki są gotowi udzielić fachowej pomocy na każdym etapie porodu. Całą swoją uwagę poświęcają zdrowiu matek i noworodków. Jednak nie zawsze tak było. Więcej na ipoznan.net.
Historia położnictwa sięga kilkuset lat wstecz, a w tym czasie ludzkość doświadczyła wielu zmian w podejściu do porodu. Dawniej kobiety często musiały rodzić w trudnych i niebezpiecznych warunkach, bez odpowiedniej pomocy medycznej.
Pierwsza placówka w Poznaniu, gdzie przyjmowano porody
Pierwszą placówką medyczną w Poznaniu, w której przyjmowano porody, był szpital miejski przy ulicy Szkolnej. Jego historia rozpoczęła się w odległym 1854 roku. Dzięki temu, że szpital znajdował się w centralnej części miasta, był łatwo dostępny z każdego zakątka Poznania. Z biegiem lat szpital się rozwijał, rozbudowywał i stał się jedną z głównych placówek medycznych w Poznaniu.
Szpital przy ulicy Szkolnej powstał w odpowiedzi na liczne pandemie, które utrzymywały wysoką liczbę chorych. Jednak odkąd placówka przekształciła się w szpital publiczny dla wszystkich mieszkańców miasta, zaczęło brakować w nim miejsc. Jednym z powodów tej sytuacji było to, że w tej placówce odbywały się porody.
W pierwszych latach działalności szpitala miejskiego porody odbywały się w prostych warunkach, bez nowoczesnych technologii medycznych i komfortowych warunków dla kobiet. Sale porodowe były wyposażone jedynie w podstawowe środki umożliwiające opiekę medyczną. W tamtym czasie nie istniały jeszcze nowoczesne stoły położnicze ani specjalistyczne łóżka. Głównym sposobem łagodzenia bólu był zwykły masaż. W związku z tym poród dla poznanianek stanowił prawdziwe wyzwanie.
Ginekologiczno-Położniczy Szpital Kliniczny im. Heliodora Święcickiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego
Pierwszą placówką medyczną, gdzie leczenie i porody przebiegały mniej więcej tak jak obecnie, był Ginekologiczno-Położniczy Szpital Kliniczny im. Heliodora Święcickiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego. Został on wybudowany w 1903 roku, gdyż szpital miejski przy ulicy Szkolnej nie był w stanie sprostać rosnącej liczbie pacjentek. Głównym budynkiem szpitala był dwupiętrowy gmach położony na rogu ulic Polnej i Jackowskiego.
W rozwój tej placówki ogromny wkład wniósł lekarz Alfons Toporski. Przede wszystkim chciał stworzyć w Poznaniu miejsce, gdzie mogliby kształcić się przyszli ginekolodzy i położnicy.
Całkowita powierzchnia obiektu medycznego wraz z przyległymi budynkami wynosiła 20 800 m³. W sumie w placówce znajdowało się 185 pomieszczeń, w tym oficyny, kaplice, oddziały położnicze i ginekologiczne, ambulatoria dla chorych, akademik dla 40 studentów, mieszkania służbowe (dla lekarzy, pisarzy, personelu pomocniczego), kostnica, izba przyjęć itd.
W 1901 roku, dokładnie w roku ukończenia budowy pierwszych gmachów, na terenie szpitala rozpoczęto nabór na pierwszy kurs dla przyszłych położnych. W tym czasie szpital dysponował 67 łóżkami, w tym oddziałem położniczym z 42 łóżkami (12 dla ciężarnych i 30 dla położnic) oraz oddziałem ginekologicznym z 25 łóżkami. W 1903 roku, kiedy ukończono budowę całego głównego budynku, liczba łóżek wzrosła do 100. W tamtym czasie w placówce pracowało 7 lekarzy (2 dyrektorów, ordynator, 4 asystentów oraz jeden wolontariusz).
W 1910 roku do szpitala przyjęto ponad 1 700 pacjentek.
W ciągu pierwszego dziesięciolecia działalności Ginekologiczno-Położniczego Szpitala Klinicznego im. Heliodora Święcickiego Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego personel medyczny nie tylko odbierał porody mieszkanek miasta, ale także podnosił swoje kwalifikacje poprzez naukę w placówce.
Historia położnictwa w Poznaniu podczas I wojny światowej
Okres I wojny światowej zmusił miasto do cofnięcia się o kilka dekad.
W czasie I wojny światowej oddziały położnicze szpitali w Poznaniu, podobnie jak cały system medyczny miasta, przeszły pod kontrolę Królestwa Niemieckiego. Z powodu warunków wojennych leki, sterylny sprzęt oraz wykwalifikowany personel były bez przesady na wagę złota.
Wszystkie stanowiska kierownicze na oddziałach położniczych zajmowali niemieccy lekarze. To samo dotyczyło pozostałego personelu medycznego. Lokalna ludność często napotykała trudności w uzyskaniu pomocy.
Poznańska szkoła dla położnych, założona jeszcze w 1799 roku, funkcjonowała nawet w czasie wojny, a jej ostatni znany regulamin pochodzi z 1916 roku. Kandydatki na szkolenie były wybierane na podstawie ścisłych kryteriów i zobowiązane do pracy w swoich powiatach po ukończeniu kursu. Praca położnych podlegała specjalnym instrukcjom — opiekowały się ciężarnymi, odbierały porody i zapewniały opiekę poporodową. Dodatkowo były zobowiązane do składania raportów ze swojej działalności przed lokalnymi władzami. Poważnym wyzwaniem w tym okresie był niedobór lekarzy, co sprawiało, że położne często pracowały samodzielnie, a w szczególnych przypadkach mogły nawet wykonywać określone zabiegi medyczne. Ponadto musiały zgłaszać przypadki chorób zakaźnych oraz próby przerwania ciąży.